معاشقه با واژه ها

خداوند بی نهایت است، لامکان و بی زمان ،اما به قدر فهم تو کوچک می شود و به قدر نیاز تو فرود می آیدوبه قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو کارگشا می شود. ملاصدرا

اندر احوالات سعدی خوانی ما

سعدی نامه سالار عقیلی روشنیدید؟ اگر نه بشتابید . در ایران از هر کسی بپرسی حافظ کیه ؟ یک بیت دیگه حداقل اطلاعاتیه که به شما تقدیم می شه!این رو هم از سایه سر حافظ پژوه ها داریم و اقبال بلند حضرت حافظ و جناب سعدی حالا به هر دلیل مهجور مونده .این جانب تا مدتی پیش شعرهای اروپا و خاورمیانه و خاوردور شده بودند غذام . به همت شاملوی بزرگ در کتاب همچون کوچه بی انتها هر کسی رو هم که نمی شناختیم رفتیم جست و جو نمودیم . مثل من شده بود از دیگر شناسی به خودشناسی رسیدن ( بخندید حق دارید ) به هرحال ما مثل چی ؟ شعر خارجی می خوندیم تا یه آن وحی شد که:یار در خانه و ما گرد جهان می گردیم ( کیمیاگر کوییلو رو دریابید )این شد که در زمان حال روزی ٣٠ دقیقه سعدی می خوانیم و امایک نکته این که سالار عقیلی هم مثل حسین علیزاده رفت در لیست بهترین های ما .این شعر از سعدی رو خوندید .

همه قبیله من عالمان دین بودند           مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

این شاه بیت این غزل زیباست و باقی غزل :

معلمت همه شوخی و دلبری آموخت        جفا و ناز و عتاب و ستمگری آموخت

غلام آن لب ضحاک و چشم فتانم               که کید سحر بضحاک و سامری آموخت

تو بت چرا بمعلم روی که بتکر چین             بچین زلف تو آید ببتگری آموخت؟

هزار بلبل دستان سرای عاشق را             بباید از تو سخن گفتن دری آموخت

برفت رونق بازار آفتاب و قمر                      از آنکه ره بدکان تو مشتری آموخت

همه قبیله ی من عالمان دین بودند           مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

مرا بشاعری آموخت روزگار آنگه         که چشم مست تو دیدم که ساحری آموخت

مگر دهان تو آموخت تنگی از دل من          وجود من زمیان تو لاغری آموخت

بلای عشق تو بنیاد زهد و بیخ ورع           چنان بکند که صوفی قلندری آموخت

دگر نه عزم سیاحت کند نه یاد وطن           کسی که بر سر کویت مجاوری آموخت

من آدمی بچنین شکل و قد و خوی و روش  ندیده ام مگر این شیوه از پری آموخت

بخون خلق فرو برده پنجه کاین حناست      ندانمش که بقتل که شاطری آموخت

چنین بگریم از ین پس که مرد بتواند           در آب دیده ی سعدی شناوری آموخت

  
نویسنده : مهربون ; ساعت ۸:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۱٧
تگ ها : شعر